افغانستان کشوری است که تازه با ادبیات دموکراسی آشنا شده و حتی می‌توان گفت در این کشور کاملا عقب‌مانده، عقب‌ماندگی سیاسی از عقب‌ماندگی در سایر عرصه‌ها نمایان‌تر و آشکارتر است و به تعبیری، افغانستان، دوران طفولیت را در عرصه سیاست می‌پیماید. این وضعیت، با دقت در اعمال و رفتار مدعیان عرصه سیاست کشور و ملت بی پناه و نا آگاه افغانستان بخوبی نمایان است.
اگر در بازی‌های انتخاباتی و کنش‌ها و واکنش‌های به ظاهر سیاسی سران و سرشناسان کشور نظر افکنیم، بخوبی در می‌یابیم که در عرصه سیاست کشور، بازی بچگانه و طفلانه در حال انجام است. قول و قرارها، وعد و وعید‌ها، جبهه گیری‌ها، جناح بندی‌ها، سمت و سوها همه با شیوه کودکانه و خصلت بچگانه انجام می‌گیرد. امروز با این فرد و فردا با فرد دیگر؛ صبح یک تصمیم و عصر، تصمیم دیگر؛ یک روز، فلان سرشناس را می‌کوبند و....