هرآنچه بدی و پستی می‌شناسند به او نسبت می‌هند و آنک در یک چرخش عجیب و باورنکردنی، با همان شیاد و جلاد و فاشیست، همنوا و همسو شده و با کمال بی شرمی، او را فرد فاضل و لایق معرفی می‌کنند. یک روز بنا به میل و سلیقه خود، مردم بیچاره و نادان را به مصاف علیه (به زعم خود) فلان جلاد می‌طلبند و روز دیگر، بازهم از روی هوا و هوس، همان مردم بی زبان را به هورا کشیدن برای همان عنصر منفور فرا می‌خوانند و چنین بازی احمقانه را تدبیر و زیرکی و هوشیاری نام می‌نهند و چنان وانمود می‌کنند که افراد بسیار دوراندیش و مصلحت شناس هستند. مردم عوام بیچاره که عجز و درماندگی شان خارج از توصیف است، یا با سادگی و صداقت به این بازی‌های مکارانه فریب می‌خورند و یا اگر عده اندکی با درک اوضاع، زبان به اعتراض می‌گشایند، به تفرقه افکنی و شکستن اجماع قوم متهم می‌شوند!
سیاست بازان غیرحرفه‌ای که بقا و دوام هرکدام، مرهون موقعیت‌های قومی و پایگاههای قبیله‌ای است، خود را مالک‌الرقاب قوم و تبار خود دانسته و منسوبان تباری و قبیله‌ای خود را همانند جانداران زبان بسته به عنوان متاع گرانبها، به بازار مکاره سیاست فاحشگی کشور عرضه می‌نمایند و از قبل آن، به نان و نوایی دست می‌یابند و آنگاه با معده پر به کناری خزیده و سر به ....  چه بد معامله‌ای است معامله باخود!
قدرت به مثابه گوشت قربانی در برابر تشنگان و درندگان، از سوی سلطان جنگل تقسیم می‌شود و دولت این مرده متعفن، در چنگال اختاپوسی سیاست بازان غیرحرفه‌ای، تکه تکه می‌گردد. هرکس و شخصی که نای و توانی دارد به این در و آن در می‌زند تا تکه استخوانی از جنازه گندیده دولت بدست آورد و به اینسان وانمود کند که در اثر تلاش مداوم و پیگیر، توانسته است حق خود و قوم خود را از دیگران بگیرد. هرکس که هوای حمایت از کاندیدی دارد، نخستین خواست مثلا مشروع و تقاضای احتمالا معقول شان، اختصاص چند کرسی و چندین منصب به چوکی‌چرخان و منصب‌داران مورد نظر آنان است که در اثر زدوبندهای خانگی و درون طایفگی، دارای لیاقت و شایستگی شناخته می‌شوند!
دولت خدمتگزاری که مدت هشت سال می‌شود بر گرده مردم ستمدیده افغانستان سوار است و رئیس محترم آن نیز یکی از نامزدان انتخابات فرارو، بنا به مشکلاتی تا بحال برای ارائه خدمت و بازسازی فرصت نیافته و پشتوانه مالی و اقتصادی نوسازی سرک‌های شهر کابل را فراهم نکرده بود. اینک که در آستانه انتخابات قرار داریم، به یکباره و در اثر کشفیات باستان‌شناسانه به دفینه‌های عظیم و گنج‌های نهانی زیرزمینی که ملک طلق ملت افغانستان است، دست یافته و از برکت آنها، تصمیم قاطع به کار و فعالیت گرفته است و همچنانکه هموطنان عزیز و بخصوص مردم شریف کابل، مشاهده می‌نمایند در هر نقطه این شهر بزرگ! کار بازسازی و نوسازی با شدت جریان دارد و حتی روزهای جمعه هم تعطیل نیست! باید به این دولت خدمتگزار و دولتمردان صادق و امین مبارکباد گفت و به این همت و جدیت شان تحسین نمود. حتما هزینه این فعالیت‌ها و کارهای خوبی که در این روزها در جریان است، از منابع خارجی و مساعدت کشورهای کمک کننده به افغانستان نیست؛ زیرا همانگونه که بارها از زبان مسئولین محترم دولتی شنیدیم کشورهای کمک کننده، وجوه نقدی کمک به افغانستان را به انجوها می‌دهند نه به دولت افغانستان و حتی در اجلاس پاریس، رئیس محترم جمهوری با شدت از مجامع جهانی از این بابت گلایه کرد و مصرانه خواستار آن شد تا این کمکها در اختیار دولت افغانستان قرار گیرد.
همچنین افرادی که این روزها با شدت کار می‌کنند احتمالا همان افرادی نیستند که پیش از این در ادارات دولتی مشغول کار بودند؛ چون آنها اگر روحیه کار و خدمت به مردم می‌داشتند از همان زمانی که مقامات و ادارات را اشغال کرده بودند، به کار و تلاش می‌پرداختند. احتمالا دولت خدمتگزار، از سر دلسوزی و ناچاری، این نیروهای فعال و پرتلاش را همانند دفینه‌ها از جای دیگر آورده است تا در ایام انتخابات با کار و تلاش صادقانه، چهره خوبی از دولت ارائه کنند!
رئیس محترم دولت که خود یکی از اطراف اصلی این بازی است، با حاتم بخشی از خوان قدرت، همه سرشناسان و گردنکشان اقوام را با وعده‌های چرب و نرم به طرف خود می‌کشاند و اصلا ابایی ندارد از اینکه بنیانگذار یک رویه جاهلانه و غیرمنطقی برای دولت سازی در کشور باشد. برای او تنها چیزی که اهمیت دارد این است که باز هم برنده انتخابات باشد؛ اینکه با چه قیمتی و چگونه، هیچ فرقی ندارد.
مردم بیچاره افغانستان هم که فقط به نفس کشیدن شان می‌اندیشند و به همینکه کسی نان شان را از دست شان نگیرد، قانع و راضی هستند، هیچگاه به این فکر نمی‌افتند که بپرسند که چطور شده که در آستانه انتخابات، کار شدت یافته است! آیا نمی‌شد همین کارها چهار سال قبل انجام شود؟ آیا نمی‌شد معلمان بیچاره، چهار سال قبل صاحب چند متر زمین شوند؟ آیا نمی‌شد سرک‌های شهر کابل چهار سال قبل توسعه می‌یافتند؟ و آیا وآیا و آیا؟
اینها سوالاتی است که هیچگاه ذهن آرام مردم افغانستان را به خود جلب نمی‌کنند. گیریم که ملتی نیست تا بفهمد ما چه می‌کنیم؛ گیریم که ناظری نیست تا شاهد اعمال و رفتار ماباشد؛ گیریم که هیچکس ما را نمی‌بیند که چه می‌کنیم؛ آیا وجدان انسانی هم نداریم؟ آیا عاطفه بشری هم نداریم؟ آیا غیرت و مردانگی هم نداریم؟ مگر مردم بیچاره‌ای که اسیر هوای ماست، رمه گوسفندند؟ تا کی به چشم مردم خاک بزنیم؟ تا کی خود و مردم خود را فریب دهیم؟ تا کی به این بازی بچگانه و احمقانه ادامه دهیم؟
باید بفهمیم که دولت مدرن با معیارهای قبیله‌ای به وجود نمی‌آید؛ باید بدانیم که دموکراسی با خصلت قومی نمی‌سازد؛ باید بدانیم که جامعه مدنی، با قوم‌گرایی شکل نمی‌گیرد؛ باید بپذیریم که دیگر حنای قبیله رنگ ندارد؛ باید بپذیریم که مردم دیگر اسیر و برده ما نیست که رمه‌وار بفروشیم و از بهای شان کرباس بپوشیم؛ باید متوجه شویم که مردم هوشیار شده و می‌دانند که چه کسانی از نام شان مایه می‌کنند تا به نان برسند.
آری؛ اینک طبل رسوایی معامله گران به صدا درآمده و طشت شان از بام افتاده است؛ اینک مردم می‌دانند که دم زدن از دولت مدرن با تفکر قبیله‌ای چیزی جز دروغ نیست. اینک مردم می‌دانند که اصرار به حضور درصدی اقوام در عرصه قدرت، فقط به انباشت سرمایه معامله گران می‌انجامد و از این بابت به مردم بیچاره که فریب معامله گران و فاحشگان سیاسی را خورده اند چیزی نمی‌رسد. شما را به خدایی که دارید اما ایمان ندارید، سیاست فاحشگی بس است.

نام

ايميل

سايت يا وبلاگ

نظر

كوچكنمايي | بزرگنمايي

اشتراك بوسيله ايميل (فقط براي اعضاي سايت)

لطفا كد امنيتي را وارد كنيد.

نظردهي